دریچه ی صبح

آشنایان ره عشق

 

و اینک که به حکم حبوط در این دنیایی فراموش  نکنی که آنچه درین جاست برای بهسازی توست و بهینه کردن حال دل. باید که بهره بری از هرآنچه در خدمت و در اختیار توست به تمامی برای آن بهینه شدن. مفهوم بهره وری را اگرچه امروز روز در ادبیات مدیریت می بینیم ولی بهره وری را در  مفهوم معرفت شناختی و گیتی شناختی آن آشکارا در فرهنگ دینی و عرفانی خویش قرن هاست که به تماشا نشسته ایم و کمتر ازان بهره برده ایم:

آشنایان ره عشق درین بحر عمیق     غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

حافظ درین بیت به ظرافت مفهوم بهره وری روحی را که به سعادت در دیدگاه عرفانی منجر می شود در اختیار ما نهاده است. آنانی را می نویسد که درین دنیا از عشق ازلی خویش و از اصل خویش غافل نشده اند اما چون زاهدان خشک دماغ نیز بر ساحل سلامت و امن زهد خیمه نزده اند. آنانیکه به بهره وری روحی میرسند در منظر او آنانند که با این بحر عمیق دنیا -که به لحاظ بحر بودنش و عمیق بودنش تو را در خود به شدت فرو می برد- آمیختند و در آن غوطه ور شدند و حتی غرقه دران شدند اما و یک امای سرنوشت ساز: نگشتند به آب آلوده. این ها همان رندان هستند که به شرایط زمینی خویش را پذیرفته اند کسانی که به انسان بودن خویش معترفند و خیال فرشته شدن در سر نمی پروند انان که به حکم خلیفه اللهی خود با باسوتی بئدن خویش می آمیزند به ناتوانیهای انسانی خویش واقفند ولی دل در سرای روست دارند و از جدایی از اصل خویش در عذابند. 

غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده در شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل. درین دنیا. و میگویند: 

کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

آشنایان ره عشق بهره ورند: از منابع ناسوتی خویش بهره میبرند و به آن آلوده نمی شوند  بلکه ازان ناسوتی بودن برای ملکوتی شدن بهره می جویند. 

 

   + ; ٢:٠۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٦/۸
comment نظرات ()